ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಚಳುವಳಿಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸದ ದೇಶಭಕ್ತರು!

ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್, ಸಚೀಂದ್ರನಾಥ್ ಸನ್ಯಾಲ್, ಚಂದ್ರಶೇಖರ್ ಆಜಾದ್ ಮತ್ತು ಸುಖದೇವ್ ಥಾಪರ್ ಅವರು ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಣವನ್ನೇ ಅರ್ಪಿಸಿದ ವೀರರಾಗಿದ್ದರು. ಅಂದಿನ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಸರ್ಕಾರದ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡಲು, ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ 1928ರಲ್ಲಿ ನವದೆಹಲಿಯ ಫಿರೋಜ್‌ಶಾ ಕೋಟ್ಲಾದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಸಂಘಟನೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು. ಇದಕ್ಕೆ ‘ಹಿಂದೂಸ್ತಾನ್ ಸೋಷಿಯಲಿಸ್ಟ್ ರಿಪಬ್ಲಿಕನ್ ಅಸೋಸಿಯೇಷನ್’ (HSRA) ಎಂದು ಹೆಸರಿಸಲಾಗಿತ್ತು; ಇದನ್ನು ‘ಹಿಂದೂಸ್ತಾನ್ ಸೋಷಿಯಲಿಸ್ಟ್ ರಿಪಬ್ಲಿಕನ್ ಆರ್ಮಿ’ ಎಂದೂ ಸಹ ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅಂದಿನ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಯುವಕರು ಇದರತ್ತ ಆಕರ್ಷಿತರಾಗಿ ಇದರಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡರು. ಇವರಲ್ಲಿ ಕೇಶವ ಬಲಿರಾಮ್ ಹೆಡ್ಗೆವಾರ್ ಒಬ್ಬರಾಗಿದ್ದರು. ಆದರೆ, ದ್ರೋಹದ ಸ್ವಭಾವ ಹೊಂದಿದ್ದ ಹೆಡ್ಗೆವಾರ್ ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ತಮ್ಮ ನಿಜಬಣ್ಣವನ್ನು ಬಯಲು ಮಾಡಿಕೊಂಡರು; ಅವರು ಎಚ್‌ಎಸ್‌ಆರ್‌ಎ (HSRA) ಕುರಿತ ವಿವರಗಳನ್ನು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಗೆ ಗುಪ್ತವಾಗಿ ರವಾನಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿ, ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಬೇಹುಗಾರರಾಗಿ ಬದಲಾದರು. ಅವರು ಬ್ರಿಟಿಷರ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹದೊಂದಿಗೆ 1925ರ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 27ರಂದು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸ್ವಯಂಸೇವಕ ಸಂಘವನ್ನು (ಆರ್‌ಎಸ್‌ಎಸ್) ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು. ಅದು ಅಂದಿನ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಆಡಳಿತದ ಪರವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ರಚಿಸಲಾದ ಸಂಘಟನೆಯಾಗಿತ್ತು. ಹಿಂದೂತ್ವವನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುವುದು ಇದರ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿತ್ತು. ಇದು ಎಚ್‌ಎಸ್‌ಆರ್‌ಎ (HSRA)ಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿತ್ತು!

ಬ್ರಿಟಿಷರ ವಿರುದ್ಧ ಯಾರೂ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಚಳುವಳಿಯನ್ನು ನಡೆಸದಂತೆ ದಮನಿಸುವುದೇ ಅಂದಿನ ಆರ್‌ಎಸ್‌ಎಸ್‌ನ (RSS) ಧ್ಯೇಯವಾಗಿತ್ತು. ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ಕೇಶವ ಬಲಿರಾಮ್ ಹೆಡ್ಗೆವಾರ್ ಅವರು ಅಂದಿನ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಚಳುವಳಿಗೆ ದ್ರೋಹದ ಹೊಡೆತ ನೀಡಿದರು. ಗಮನವನ್ನು ಬೇರೆಡೆಗೆ ಸೆಳೆಯಲು ಕಳ್ಳನೇ “ಕಳ್ಳ! ಕಳ್ಳ!” ಎಂದು ಕೂಗುವಂತೆ, ಅಂತಹ ದೇಶದ್ರೋಹಿಗಳು ಅಂದಿನಿಂದ ಇಂದಿನವರೆಗೂ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ದೇಶಭಕ್ತರೆಂದು ಬಿಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಅಲ್ಲದೆ, ತಮ್ಮನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಬೇರೆ ಯಾರೂ ದೇಶಭಕ್ತರಲ್ಲ ಎಂಬಂತೆಯೂ, ದೇಶಭಕ್ತಿಯು ಕೇವಲ ತಮಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೇರಿದ ವಿಶೇಷ ಹಕ್ಕು ಎಂಬಂತೆಯೂ ಅವರು ವರ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ.

1925ರ ಆಗಸ್ಟ್ 9ರಂದು ನಡೆದ ‘ಕಕೋರಿ ರೈಲು ದರೋಡೆ’ಯ ತನಿಖೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹೆಡ್ಗೆವಾರ್ ಬ್ರಿಟಿಷರಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಹಕಾರ ನೀಡಿದರು. 1927ರ ಡಿಸೆಂಬರ್ 19ರಂದು ರಾಮ್‌ಪ್ರಸಾದ್ ಬಿಸ್ಮಿಲ್, ಠಾಕೂರ್ ರೋಷನ್ ಸಿಂಗ್, ರಾಜೇಂದ್ರನಾಥ್ ಲಾಹಿರಿ ಮತ್ತು ಅಶ್ಫಾಕುಲ್ಲಾ ಖಾನ್ ಅವರಿಗೆ ಮರಣದಂಡನೆ ವಿಧಿಸುವಲ್ಲಿ ಅವರು ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲದೆ, ಇತರ 16 ಮಂದಿಗೆ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಜೈಲು ಶಿಕ್ಷೆ ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ 40 ಮಂದಿಗೆ ವಿವಿಧ ಶಿಕ್ಷೆಗಳು ವಿಧಿಸಲ್ಪಡುವಲ್ಲಿಯೂ ಅವರು ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಿದ್ದರು. ಅಂದಿನ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಗುಲಾಮ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ್ದ ಈ ಆರ್‌ಎಸ್‌ಎಸ್‌ನ ‘ದೇಶಭಕ್ತರು’, ಈಗ ದೇಶಭಕ್ತಿಯ ಕುರಿತು ಭಾಷಣಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಹಿಂದೂಸ್ತಾನ್ ಸೋಷಿಯಲಿಸ್ಟ್ ರಿಪಬ್ಲಿಕನ್ ಅಸೋಸಿಯೇಷನ್ ​​ಹೊರಡಿಸಿದ್ದ ‘ದಿ ರೆವಲ್ಯೂಷನರಿ’ (The Revolutionary) ಎಂಬ ಪ್ರಣಾಳಿಕೆಯು, ಕಕೋರಿ ಪಿತೂರಿ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟಿಷರಿಗೆ ಸಾಕ್ಷ್ಯವಾಗಿ ಬಳಕೆಯಾಯಿತು. ಮರಣದಂಡನೆಗೆ ಗುರಿಯಾದ ಬಿಸ್ಮಿಲ್ ಮತ್ತು ಅಶ್ಫಾಕುಲ್ಲಾ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಕವಿಗಳಾಗಿದ್ದರು; ಇವರ ಬರಹಗಳನ್ನು ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್ ಬಹಳ ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದರು.

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸಂಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಧುಮುಕಿ, ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಣವನ್ನೇ ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಲು ಸಿದ್ಧರಾಗಿದ್ದ ಭಾರತೀಯ ಯುವಜನತೆಯನ್ನು ವಶಕ್ಕೆ ಪಡೆಯಲು ಹಾಗೂ ಅವರನ್ನು ಅವರ ಗುರಿ ಮತ್ತು ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ವಿಮುಖರನ್ನಾಗಿಸಲು ಆ ‘ದೇಶಭಕ್ತ’ ಹೆಡ್ಗೆವಾರ್ ತೀವ್ರವಾಗಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರು. ಅಹಿಂಸೆಯ ತತ್ವವನ್ನು ಅಸ್ತ್ರವಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಬ್ರಿಟಿಷರ ಗುಂಡಿನ ದಾಳಿಯ ಎದುರು ದೃಢವಾಗಿ ನಿಂತ ಜನರ ಅಚಲ ಮನೋಸ್ಥೈರ್ಯದ ಮುಂದೆ ಹೆಡ್ಗೆವಾರ್ ಮತ್ತು ಆರ್‌ಎಸ್‌ಎಸ್‌ನ ಸಂಚುಗಳು ವಿಫಲವಾದವು. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಘೋಷಿಸಲಾಯಿತು. ಮತ್ತು ತ್ರಿವರ್ಣ ಧ್ವಜವನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರಧ್ವಜವನ್ನಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಲಾಯಿತು. ಮೊದಲ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ರಾಷ್ಟ್ರಧ್ವಜವನ್ನು ಹಾರಿಸಿದ್ದ ಆರ್‌ಎಸ್‌ಎಸ್ ಮುಖ್ಯಸ್ಥ ಹೆಡ್ಗೆವಾರ್ ಅವರು ಮರುವರ್ಷದಿಂದಲೇ ಅವರು ಅದನ್ನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ವಿರೋಧಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಆರ್‌ಎಸ್‌ಎಸ್‌ನ ಅಧಿಕೃತ ಪತ್ರಿಕೆಯಾದ ‘ಆರ್ಗನೈಸರ್’ನ 1947ರ ಆಗಸ್ಟ್ 14ರ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿಯ ನಿಲುವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿತು.

“ಅದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದ ನಂತರ, ಅವರು ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ಮಹತ್ವದ ವಿಷಯವನ್ನು ಗಮನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ತ್ರಿವರ್ಣ ಧ್ವಜವನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರಧ್ವಜವನ್ನಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು. ಹಿಂದೂಗಳು ಆ ಧ್ವಜವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಗೌರವಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ‘ಮೂರು’ ಎಂಬ ಸಂಖ್ಯೆಯು ಅತ್ಯಂತ ಅಶುಭವಾದುದು. ರಾಷ್ಟ್ರಧ್ವಜದಲ್ಲಿರುವ ಮೂರು ಬಣ್ಣಗಳು ದೇಶದ ಜನರ ಮನಸ್ಥಿತಿಯ ಮೇಲೆ ತೀವ್ರ ಪ್ರತಿಕೂಲ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಬಹುದು.”ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ದೇಶದ ಭವಿಷ್ಯ ಕರಾಳವಾಗಲಿದೆ!” ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿತ್ತು. ತ್ರಿವರ್ಣ ಧ್ವಜದಿಂದಾಗಿ ಭಾರತವು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಯಾವುದೇ ಸಂಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿಲ್ಲ; ಅದು ಸ್ವತಂತ್ರ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ನಿಂತಿದೆ. ಅದು ಎದುರಿಸಿರುವ ಮತ್ತು ಈಗಲೂ ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ಕಷ್ಟಗಳು ಆರ್‌ಎಸ್‌ಎಸ್ ಮತ್ತು ಬಿಜೆಪಿಯ ಅವಿವೇಕದ ನಿರ್ಧಾರಗಳಿಂದ ಉಂಟಾಗಿವೆ. ರಾಷ್ಟ್ರಧ್ವಜದ ಕುರಿತು ಆರ್‌ಎಸ್‌ಎಸ್‌ನ ನಿಲುವು ಇದೇ ಆಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಯೋಗ ದಿನದಂದು ರಾಷ್ಟ್ರಧ್ವಜದಿಂದ ಬೆವರು ಒರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕ ಪ್ರಧಾನಿ ಮೋದಿ ದೇಶಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಜನರ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ ಅವಮಾನವೆಸಗಿದರು. ಎಷ್ಟೇಯಾದರೂ ಅವರು ಒಬ್ಬ ಆರ್‌ಎಸ್‌ಎಸ್ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರಲ್ಲವೇ? ಕೇಶವ ಬಲಿರಾಮ್ ಹೆಡ್ಗೆವಾರ್ ಅವರ ನಂತರ, 1940ರಲ್ಲಿ ಮಾಧವ ಸದಾಶಿವ (ಎಂ.ಎಸ್.) ಗೋಳ್ವಲ್ಕರ್ ಅವರು ಸಂಘ ಚಾಲಕರ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ವಹಿಸಿಕೊಂಡರು. ಅವರು ಹೆಡ್ಗೆವಾರ್ ಗಿಂತಲೂ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಹೋದರು. ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಸರ್ಕಾರದ ಮುಂದೆ ತಲೆಬಾಗಿದ್ದಲ್ಲದೆ, ಅವರು ಜನರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದ್ವೇಷದ ಬೀಜಗಳನ್ನು ಬಿತ್ತಿದರು. ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ಬಹುಭಾಗವು ಹಿಂದೂಗಳಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ಹಿಂದೂ ಸಮುದಾಯವನ್ನು ಒಗ್ಗೂಡಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಅವರು ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರ ವಿರುದ್ಧ ದ್ವೇಷಭಾವನೆಯನ್ನು ಪಸರಿಸಿದರು. ದೇಶಭಕ್ತಿಯು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವುದರಲ್ಲಿಯೇ ಅಡಗಿದೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಅವರು ಜನರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬಿತ್ತಿದ್ದರು.

ದೇಶಾದ್ಯಂತ ‘ಕ್ವಿಟ್ ಇಂಡಿಯಾ ಚಳುವಳಿ’ಯು ವೇಗವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಗೋಳ್ವಲ್ಕರ್ ಅವರು ತಮ್ಮ ಸಂಘ ಪರಿವಾರದ ಸದಸ್ಯರಿಗೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸದಂತೆ ಕರೆ ನೀಡಿದರು. ಈ ತಂತ್ರವು ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಫಲಿಸಿತು; ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, 1942ರ ಬ್ರಿಟಿಷ್-ವಿರೋಧಿ ದಂಗೆಯನ್ನು ಹತ್ತಿಕ್ಕುವಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸ್ವಯಂಸೇವಕರು ನೀಡಿದ “ಗಣನೀಯ ಕೊಡುಗೆ”ಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ಆಗಿನ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಸರ್ಕಾರವು ಬಾಂಬೆಯಲ್ಲಿ ಆರ್‌ಎಸ್‌ಎಸ್‌ಗೆ (RSS) ಪ್ರಶಂಸಾ ಪತ್ರವನ್ನು ನೀಡಿತು. ಇವು ಚಾರಿತ್ರಿಕ ಸತ್ಯಗಳು. ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದುವ ಮೂಲಕ ಅಥವಾ ಅಂತರ್ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಹುಡುಕುವ ಮೂಲಕ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದು. ಪ್ರಸ್ತುತ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲೂ ಸಹ, ಆ ಮೂಲಭೂತ ತತ್ವಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆಯೇ ಆರ್‌ಎಸ್‌ಎಸ್ (RSS) ಮತ್ತು ಬಿಜೆಪಿ (BJP) ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನಾವು ಕಾಣಬಹುದು. ಆರ್‌ಎಸ್‌ಎಸ್‌ನ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ದಾಖಲಿಸುವ ಸಿ.ಪಿ. ಭೀಶಿಕರ್ ಅವರ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಓದಿದರೂ ಈ ವಿವರಗಳು ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಸಂಘ ಪರಿವಾರದ ಪ್ರಮುಖ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಅಡಾಲ್ಫ್ ಹಿಟ್ಲರ್ ಮತ್ತು ಬೆನಿಟೊ ಮುಸೊಲಿನಿ ಅವರ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳನ್ನು ಮೆಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದರು ಎಂಬುದನ್ನು ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸಿದ್ದು ಅವರೇ.

ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ಹತ್ಯೆಯ ಹಿನ್ನಲೆಯಲ್ಲಿ, 1948ರ ಫೆಬ್ರವರಿ 4ರಂದು ಆರ್‌ಎಸ್‌ಎಸ್ (RSS) ಎರಡನೇ ಬಾರಿಗೆ ನಿಷೇಧಕ್ಕೊಳಗಾಯಿತು. ತರುವಾಯ, ಆರ್‌ಎಸ್‌ಎಸ್ ಭಾರತದ ಸಂವಿಧಾನಕ್ಕೆ ನಿಷ್ಠೆ ಹಾಗೂ ರಾಷ್ಟ್ರಧ್ವಜಕ್ಕೆ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸುವುದಾಗಿ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿತು. ಗೋಲ್ವಲ್ಕರ್ ಅವರ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ನಿಷೇಧವನ್ನು ಹಿಂಪಡೆಯುವಂತೆ ಮನವಿ ಮಾಡಿತು; ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, 1949ರ ಏಪ್ರಿಲ್ 11ರಂದು ಆ ನಿಷೇಧವನ್ನು ತೆರವುಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು. ನೆಹರೂ ಸರ್ಕಾರವು ಮೂರು ತಿಂಗಳ ನಂತರ ನಿಷೇಧವನ್ನು ತೆರವುಗೊಳಿಸಿತು. ಆದರೆ, ಸಂಘ ಪರಿವಾರವು ತನ್ನದೇ ಆದ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿ, ಇಂದಿಗೂ ರಾಷ್ಟ್ರಧ್ವಜವನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಸಂವಿಧಾನವನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸುವ ಉಗ್ರಗಾಮಿ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿದೆ. ಅಂದು ದೇಶದ ವಿಭಜನೆಯಲ್ಲಿ ಆರ್‌ಎಸ್‌ಎಸ್ ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಿತ್ತು. ವಿಭಜನೆಯ ನಂತರವೂ, ಇದು ದೇಶದಲ್ಲಿ ಅಶಾಂತಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವುದನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿದೆ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸಮರದಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಹೋರಾಡಿದ ಹಿಂದೂ ಮತ್ತು ಮುಸ್ಲಿಂ ಸಮುದಾಯಗಳ ನಡುವೆ ದ್ವೇಷವನ್ನು ಬಿತ್ತಿ ಕೋಮು ಸಂಘರ್ಷಗಳನ್ನು ಪ್ರಚೋದಿಸಿತು. ಮತ್ತು ಈಗಲೂ ಅಂತಹ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿದೆ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಪಡೆದು ಏಳು ದಶಕಗಳು ಕಳೆದಿದ್ದರೂ, ಆರ್‌ಎಸ್‌ಎಸ್ (RSS) ಪ್ರಗತಿಗೆ ಅಡ್ಡಿಯುಂಟು ಮಾಡುವ ಶಕ್ತಿಯಾಗಿಯೇ ಉಳಿದಿದೆ.

ಭಾರತೀಯ ಸಂವಿಧಾನದ ಕುರಿತು ಆರ್‌ಎಸ್‌ಎಸ್‌ನ (RSS) ನಿಲುವನ್ನು ಗಮನಿಸೋಣ. 1949ರ ನವೆಂಬರ್ 30ರಂದು ಪ್ರಕಟವಾದ ಅವರ ಅಧಿಕೃತ ಪತ್ರಿಕೆ ‘ಆರ್ಗನೈಸರ್’ (Organizer) ನಲ್ಲಿ ಅವರು ಹೀಗೆ ಘೋಷಿಸಿದ್ದರು: “ಭಾರತಕ್ಕಾಗಿ ಹೊಸ ಸಂವಿಧಾನವನ್ನು ಬರೆಯುವ ಅಗತ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ.”ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮನು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದ ಗಹನವಾದ ತತ್ವಗಳು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ನಮ್ಮಲ್ಲಿವೆ. ಪ್ರಸ್ತುತ ಸಂವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ಅವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವುದೇ ಉಲ್ಲೇಖವಿಲ್ಲದಿರುವುದು ವಿಷಾದನೀಯ ಸಂಗತಿ. ಜಗತ್ತಿಗೇ ದಾರಿ ತೋರಿಸಬಲ್ಲ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿರುವ ‘ಮನುಸ್ಮೃತಿ’ಯ ವಿಷಯವು ಈ ಸಂವಿಧಾನ ತಜ್ಞರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಕೂಡ ಬಾರದಿರುವುದು ದೇಶದ ದುರದೃಷ್ಟ! ಎಂದು ಆರ್‌ಎಸ್‌ಎಸ್ (RSS) ಹೇಳಿತ್ತು. ಅಷ್ಟಕ್ಕೇ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ಫೆಬ್ರವರಿ 6, 1950 ರ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ‘ಹೃದಯಗಳನ್ನು ಆಳುವ ಮನು’ ಎಂಬ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯ ಲೇಖನವೊಂದು ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಲಾಗಿತ್ತು: “ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರು ಬಾಂಬೆಯಲ್ಲಿ, ‘ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಮನುಸ್ಮ್ರತಿಯ ಕಾಲ ಕೊನೆಗೊಂಡಿದೆ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆಂದು ವರದಿಯಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಹಾಗಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಾವು ಅದನ್ನು ಸಂಭವಿಸಲು ಬಿಡುವುದೂ ಇಲ್ಲ! ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಹಿಂದೂವಿನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿಯೂ ಮನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೆ.” “ಮನುವಿನ ತತ್ವಗಳು ಜನರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಉಳಿದುಬಿಟ್ಟಿದೆ; ಶೂದ್ರರೂ ಕೂಡ ಮನುವನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ. ಸಮಾನತೆಯನ್ನು ಕಾರ್ಯರೂಪಕ್ಕೆ ತಂದರೆ ದೇಶವು ಬಲಹೀನವಾಗುತ್ತದೆ. ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ದುರ್ಬಲಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ” ಜನವರಿ 26, 1950 ರಂದು ಸಂವಿಧಾನವನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿದಾಗ, “ನಮ್ಮ ಸಂವಿಧಾನವು ದೇಶದಲ್ಲಿ ಸಮಾನತೆಯನ್ನು ಸಾಧಿಸುತ್ತದೆ” ಎಂದು ಬಾಬಾಸಾಹೇಬ್ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಹೇಳಿದಾಗ ಆರ್‌ಎಸ್‌ಎಸ್ (RSS) ನೀಡಿದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಇದಾಗಿತ್ತು. ಅದು ಸಂವಿಧಾನದ ವಿರುದ್ಧ ತನ್ನ ವಿರೋಧವನ್ನು ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಘೋಷಿಸಿತು. ತಮಗೆ ‘ಮನುಸ್ಮೃತಿ’ ಮಾತ್ರವೇ ಪಾಲಿಸಬೇಕಾದ ಸಂಹಿತೆ ಎಂದು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿತು. ಇದೇ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ, ಆರ್‌ಎಸ್‌ಎಸ್‌ಗಾಗಿ ದುರ್ಬಲ ವರ್ಗಗಳು ಎಷ್ಟೇ ತ್ಯಾಗಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರೂ, ಅದರ ಮುಖ್ಯಸ್ಥನ ಹುದ್ದೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೇ ಅಲಂಕರಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನಾವು ಇಂದಿಗೂ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ.

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸಂಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸದ, ಅದರಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡವರಿಗೆ ಅಡ್ಡಿಪಡಿಸಿದ ಹಾಗೂ ಅನೇಕ ದೇಶಭಕ್ತರ ಸಾವಿಗೆ ನೇರ ಅಥವಾ ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ಕಾರಣವಾದ ಆರ್‌ಎಸ್‌ಎಸ್ (RSS) ಸಂಘಟನೆಯು ತಾವೇ ದೇಶಭಕ್ತರೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ದೇಶದ ಜನರು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವರೇ? ದೇಶಭಕ್ತಿಯ ಕುರಿತಾದ ಆರ್‌ಎಸ್‌ಎಸ್‌ನ ಉಪದೇಶಗಳು ಮತ್ತು ಭಾಷಣಗಳು ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದವಾಗಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಜನರು ಗಮನಿಸದೆ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ?ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ಹಂತಕನಿಗೂ ತಮ್ಮ ಸಂಘಟನೆಗೆ ಯಾವುದೇ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅಂದು ಹೇಳಿಕೆ ನೀಡಿ, ನಂತರದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವರು ನಾಥೂರಾಮ್ ಗೋಡ್ಸೆಯನ್ನು ಏಕೆ ಪೂಜಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ? ಆರ್‌ಎಸ್‌ಎಸ್‌ಗೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಐಎಸ್‌ಐ (ISI) ಜೊತೆ ಸಂಪರ್ಕವಿದೆ ಎಂಬ ವಾದವು ಬಲವಾಗಿ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿದೆ. ವಿಕಿಲೀಕ್ಸ್ ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸಿದ ಸ್ವಿಸ್ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಖಾತೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವು ಸಂಘಪರಿವಾರಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ನಾಯಕರದ್ದಾಗಿವೆ, ಅದರಿಂದಲೇ ಬಿಜೆಪಿ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದ ನಂತರ ಆ ಪಟ್ಟಿ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಲಾಯಿತು ಎಂಬ ವಾದವೊಂದು ಇದೆ. ನೂರು ದಿನಗಳೊಳಗೆ ಕಪ್ಪು ಹಣವನ್ನು ಮರಳಿ ತರುವುದಾಗಿ ಭರವಸೆ ನೀಡಿದ್ದ ಪ್ರಧಾನಿ ಮೋದಿ ಅವರು ಆ ಭರವಸೆಯನ್ನು ಈಡೇರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿರುವುದಕ್ಕೆ ಇದೇ ಕಾರಣವಿರಬಹುದು ಎಂದು ಜನರು ಶಂಕಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಗಮನಿಸುತ್ತಿರುವ ದೇಶದ ಜನರು, ಭಯೋತ್ಪಾದನೆ ಉಲ್ಬಣ, ದೇಶದ ಆರ್ಥಿಕ ಪ್ರಗತಿಯ ನಿರಂತರ ಕುಸಿತ ಹಾಗೂ ಪ್ರಮುಖ ಆರ್ಥಿಕ ಅಪರಾಧಿಗಳು ದೇಶದಿಂದ ಪರಾರಿಯಾಗುವಂತಹ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುವಲ್ಲಿ ಆರ್‌ಎಸ್‌ಎಸ್ (RSS) ಮತ್ತು ಬಿಜೆಪಿ (BJP) ಒಗ್ಗೂಡಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿವೆ ಎಂದು ಸಂಶಯಪಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಸುಳ್ಳುಗಾರರು, ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರಿಗಳು, ಭಯೋತ್ಪಾದಕರು ಮತ್ತು ದೇಶದ್ರೋಹಿಗಳೆಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಾಗಿ ಸೇರಿಕೊಂಡು, ತಾವೇ ದೇಶಭಕ್ತರೆಂದು ಘೋಷಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ನೋಡುವುದು ಅಸಹ್ಯಕರ ಮತ್ತು ವಿಕೃತವೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಇನ್ನೂ ವಿಪರ್ಯಾಸದ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ, ಯಾರು ದೇಶಭಕ್ತರೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸುವ ಮತ್ತು ಘೋಷಿಸುವ ಕೆಲಸವನ್ನೂ ಅವರೇ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ! ಅವರು ‘ದೇಶಭಕ್ತಿ’ ಎಂಬ ಪದದ ಅರ್ಥವನ್ನೇ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದಲಾಯಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಆದುದರಿಂದ, ಅಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಎದುರಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಅವರ ಸಂಚುಗಳನ್ನು ವಿಫಲಗೊಳಿಸುವುದು ಈ ದೇಶದ ಜನರ ತಕ್ಷಣದ ಕರ್ತವ್ಯವಾಗಿದೆ! ಜನರನ್ನು ಸಂಘಟಿಸುವುದು ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಗಳ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಾಗಿದೆ. ವೈವಿಧ್ಯತೆಯಲ್ಲಿ ಏಕತೆಯನ್ನು ಸಾಧಿಸಿರುವ ದೇಶವು, ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಮುನ್ನ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ. ದೇಶದ ಜನರು ಜಾಗರೂಕರಾಗಿರಬೇಕಾದ ಸಮಯ ಬಂದಿದೆ. ಈಗ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತಿವೆ: ಭಾರತವು ಧಾರ್ಮಿಕ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿ (ಥಿಯೋಕ್ರಾಟಿಕ್ ಸ್ಟೇಟ್) ಬದಲಾಗಬೇಕೇ, ಅಥವಾ ಸರ್ವ ಜನರ ಸಹಬಾಳ್ವೆ ಹಾಗೂ ಸಮಾನತೆಯ ತತ್ವವನ್ನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿದು ಘನತೆಯಿಂದ ನಿಲ್ಲಬೇಕೇ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಉದ್ಭವಿಸಬೇಕಿದೆ.

• ಡಾ. ದೇವರಾಜು ಮಹಾರಾಜು. ಲೇಖಕರು: ಖ್ಯಾತ ಸಾಹಿತಿ ಮತ್ತು ಜೀವಶಾಸ್ತ್ರ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರು.

ಅನುವಾದ : ರೇಣುಕಾ ಭಾರತಿ