ಜಾತಿ ಭಕ್ಷಕರು ನರಭಕ್ಷಕರಿಗಿಂತಲೂ ಅಪಾಯಕಾರಿ

ನಮ್ಮ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಅನೇಕ ಇತರ ದೇಶಗಳಲ್ಲೂ ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಮೂಢನಂಬಿಕೆಗಳು, ವ್ಯರ್ಥ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳು ಮತ್ತು ಆಚಾರಗಳು ವಾಡಿಕೆಯಲ್ಲಿವೆ. ಅವುಗಳಿಂದ ಯಾರ ಆರೋಗ್ಯವೂ ಸುಧಾರಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಯಾವುದೇ ಸಮಾಜವೂ ಮುನ್ನಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಆಫ್ರಿಕಾ ಖಂಡದ ‘ಬಿರಾಬಿನ್’ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಪ್ರಕಾರ, ಯೌವನಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಡುವ ಮಕ್ಕಳು ತಮ್ಮ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಕತ್ತರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ತಲೆ ಬೋಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಮುಖದ ಮೇಲಿನ ಆ ಕಲೆಗಳು ಜೀವನಪರ್ಯಂತ ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ. ಅವುಗಳನ್ನು ‘ಗಾರ’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಮುಖವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿಕೊಂಡು ವೇದನೆಯನ್ನು ಸಹಿಸುವುದು ಎಷ್ಟು ನೋವಿನ ಸಂಗತಿ?
ಪಾಪುವಾ ನ್ಯೂಗಿನಿಯ ಬುಡಕಟ್ಟುಗಳಿಗೆ ಸೇರಿದ ಹುಡುಗರು ಯೌವನಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಇನ್ನೊಂದು ರೀತಿಯ ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಸಂಪ್ರದಾಯವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಕೈ ಮತ್ತು ಕಾಲಿನ ಉಗುರುಗಳ ಮೇಲ್ಭಾಗದ ಚರ್ಮವನ್ನು ಕತ್ತರಿಯಿಂದ ಕೆತ್ತುವುದು, ವಿನ್ಯಾಸಗಳಾಗಿ ಕತ್ತರಿಸುವುದು ಅಥವಾ ಸುಡುವುದು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ, ಇಡೀ ದೇಹದ ಮೇಲೆ ಕತ್ತರಿಯಿಂದ ಎರಡು ಸೆಂಟಿಮೀಟರ್ ಆಳದ ಗಾಯಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಚರ್ಮವು ಮತ್ತೆ ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳಬಾರದೆಂದು ಜೇಡಿಮಣ್ಣು ಅಥವಾ ಮರದ ಎಣ್ಣೆಯನ್ನು ಆ ಗಾಯಗಳಿಗೆ ವಿರುದ್ಧ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಹಚ್ಚಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಚರ್ಮವು ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳದೆ ಮೊನಚಾಗಿ ಮೇಲೇಳುತ್ತದೆ. ಕೊನೆಗೆ ಅದು ಮೊಸಳೆಯ ಚರ್ಮದಂತೆ ತಯಾರಾಗುತ್ತದೆ. ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಹದಿಹರೆಯದ ಹುಡುಗರು ಈ ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿ ನಿಲ್ಲಲೇಬೇಕು. ನಿಲ್ಲಲಾಗದವರು ಪ್ರಾಣ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕು. ದೇಹವನ್ನು ಹಿಂಸಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ, ಈ ಆಚಾರದಲ್ಲಿ ಬೇರೇನಿದೆ? ಏನು ಪ್ರಯೋಜನವಿದೆ?

ಇನ್ನು ಈ ಬುಡಕಟ್ಟುಗಳ ಹುಡುಗಿಯರು ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದರೆ (ಋತುಮತಿಯಾದರೆ) ಅವರನ್ನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಇಂತಹ ಆಚಾರ ಏಕೆ ಬಂತು? ಹೇಗೆ ಬಂತು? ಎಂದು ಈಗ ಸಂಶೋಧನೆ ಮಾಡುವುದು ಸಂಪೂರ್ಣ ವ್ಯರ್ಥ. ತಿಳುವಳಿಕೆ ಇಲ್ಲದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅಂದಿನ ನಂಬಿಕೆಗಳಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಹೇಗೋ ಬಂದಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಈಗಿನ ಆಧುನಿಕ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಹೊಗ್ಗಿಕೊಳ್ಳದ, ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಹಾಗೂ ಅತಾರ್ಕಿಕವಾದವುಗಳನ್ನು ನಿರ್ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯವಾಗಿ ತೊರೆಯುವುದೇ ಒಳಿತು. ನಾಗರಿಕ ಸಮಾಜದಿಂದ ದೂರವಿರುವ ಕೆಲವು ಅರಣ್ಯವಾಸಿ ಬುಡಕಟ್ಟುಗಳಲ್ಲಿ ಇಂತಹವು ಇಂದಿಗೂ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಿವೆ ಎಂದರೆ.. ನಿಜವೇನೆಂದು ನಾವು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಆದರೆ, ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸುತ್ತಾ, ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ವಿಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಇಂದಿಗೂ ಮೂಢನಂಬಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸೋಣವೆಂದು ಕರೆ ನೀಡುವ ಮೂರ್ಖ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳನ್ನು, ಪಂಡಿತರನ್ನು, ಬಾಬಾಗಳನ್ನು, ಯೋಗಿಗಳನ್ನು, ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳನ್ನು, ಅಮ್ಮಂದಿರನ್ನು, ಪ್ರವಚನಕಾರರನ್ನು ಮತ್ತು ಕಳ್ಳ ಭಗವಂತರನ್ನು ಏನೆನ್ನಬೇಕು? ಕಾನೂನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಶಿಕ್ಷೆಗೆ ಅರ್ಹರಲ್ಲವೇ? ಉನ್ನತ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದ್ದು, ಉನ್ನತ ಪದವಿಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾ ದೇಶವನ್ನು ಮತ್ತು ಸಮಾಜವನ್ನು ಸಾವಿರ ವರ್ಷ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲು ಬಯಸುವವರನ್ನು ಜನರು ಏಕೆ ಕ್ಷಮಿಸಬೇಕು? ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿರುವವನ ಶಕ್ತಿಗಿಂತ, ಜನಾಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಇರುವ ಶಕ್ತಿ ಯಾವಾಗಲೂ ದೊಡ್ಡದು! ಋತುಸ್ರಾವದ ರಕ್ತವನ್ನು ಮುಖಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಮೈಗೆ ಹಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಂಪ್ರದಾಯ ಕೆಲವು ಬುಡಕಟ್ಟುಗಳಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ಇದೆ. “ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ನಮಗೆ ದೊಡ್ಡದು, ಅದನ್ನು ನಾವು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡೇ ಹೋಗುತ್ತೇವೆ” ಎಂದು ಇಂತಹ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಆಧುನಿಕ ಸಮಾಜವು ಸುಮ್ಮನೆ ತಮಾಷೆ ನೋಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕೇ? ಊರಿನವರೆಲ್ಲರೂ ಒಂದೆಡೆ ಸೇರಿ ಕಲ್ಲುಗಳಿಂದ ಹೊಡೆದಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಂಪ್ರದಾಯ ಕೆಲವು ಕಡೆ ಇದೆ. ದೊಣ್ಣೆಗಳಿಂದ ತಲೆ ಒಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಸಂಪ್ರದಾಯವಿದೆ. ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸಮರ್ಥನೀಯವೇ? ಕುರಿಯನ್ನು ಹಲ್ಲುಗಳಿಂದ ಕಚ್ಚಿ, ರಕ್ತವನ್ನು ಮೈತುಂಬಾ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಆಡುವ ವೀರಂಗಣ (ಆಟ) ಈ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಅಗತ್ಯವೇ? ಇವೆಲ್ಲವೂ ಆದಿಮ ಬುಡಕಟ್ಟುಗಳ ಯುದ್ಧಗಳನ್ನು, ನಡವಳಿಕೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಆಹಾರದ ಅಭ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುವಂಥವು. ಇವುಗಳಿಂದ ಮೂಢನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿಯುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ. ಇಂತಹ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡುವವರಿಗಿಂತ, ಹಿಂದೆ ನಿಂತು ಮಾಡಿಸುತ್ತಿರುವ ಭೂಮಾಲೀಕರು/ಪಾಳೇಗಾರರ ಮೆದುಳಿನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಕೊಳೆ ತುಂಬಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಜನರು ಅಂದಾಜು ಮಾಡಬೇಕು. ಆ ಆಲೋಚನೆ ಮತ್ತು ಜಾಗೃತಿಯನ್ನು ಮೇಧಾವಿಗಳು ಜನರಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಸುತ್ತಿರಬೇಕು.

ಪಾಪುವಾ ನ್ಯೂಗಿನಿಯ ಪ್ರಸ್ತಾಪ ಬಂದಿರುವುದರಿಂದ, ಅಲ್ಲಿನ ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಭೀಕರತೆಗಳನ್ನು ನೋಡೋಣ. ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾನಿಬಲಿಸಂ (CANNIBALISM) ಅಂದರೆ ನರಮಾಂಸ ಭಕ್ಷಣೆ ಹೆಚ್ಚು. ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅಥವಾ ದೇಹದ ಕೆಲವು ಭಾಗಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುವುದು ಶತಮಾನಗಳಿಂದ ಇಲ್ಲಿನವರಿಗೆ ಅಭ್ಯಾಸ. ಹಿಂದೆ ಯುದ್ಧಗಳು ನಡೆದಾಗ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ ತಿನ್ನುವುದು ಇಲ್ಲಿನ ಸಂಪ್ರದಾಯವಾಗಿತ್ತು. ಹಾಗೆ ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಶತ್ರುವಿನ ಶಕ್ತಿ, ಯುಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಸಾಮರ್ಥ್ಯಗಳೆಲ್ಲವೂ ತಮಗೆ ಬರುತ್ತವೆ ಎಂಬುದು ಅವರ ನಂಬಿಕೆಯಾಗಿತ್ತು. ಇದು 20 ನೇ ಶತಮಾನದವರೆಗೆ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಪಾಪುವಾ ನ್ಯೂಗಿನಿ ಮತ್ತು ಅದರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿರುವ ಸಾಲೊಮನ್ ದ್ವೀಪಗಳಲ್ಲಿ ನರಮಾಂಸದ ಅಂಗಡಿಗಳು ಕೂಡ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಫಿಜಿ ಮತ್ತು ಮೆಲನೇಷಿಯಾ ದ್ವೀಪಗಳನ್ನು ‘ಕ್ಯಾನಿಬಲ್ ಐಲ್ಯಾಂಡ್ಸ್’ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಮಾನವನ ವಿಕಾಸದ ಹಂತಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾದ ನಿಯಾಂಡರ್ತಲ್ ಮಾನವನಾಗಿದ್ದಾಗ ಅವರಿಗೆ ನರಮಾಂಸ ಭಕ್ಷಣೆ ಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿತ್ತು. ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಹೋಮೋ ಸೇಪಿಯನ್ಸ್‌ಗಳ ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ನಿಯಾಂಡರ್ತಲ್ ಸಂತತಿ ಕಡಿಮೆಯಾದಾಗ, ಆರಂಭಿಕ ಹೋಮೋ ಸೇಪಿಯನ್ಸ್‌ಗಳು ನಿಯಾಂಡರ್ತಲ್ ಮಾನವರನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದೇ ಅವರಿಗೆ ಒಂದು ಅಭ್ಯಾಸ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಾಯಿತು. ಸುದೀರ್ಘ ಕಾಲ ಕಳೆಯಿತು. ಈಗ ಎಲ್ಲವೂ ಸ್ವತಂತ್ರ ದೇಶಗಳಾಗಿದ್ದರೂ ಕೆಲವು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ನರಮಾಂಸ ಭಕ್ಷಣೆಯು ಒಂದು ಆಚಾರವಾಗಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿದೆ. ಪಾಪುವಾ ನ್ಯೂಗಿನಿಯ ಜನರಲ್ಲಿ ಆ ಅಭ್ಯಾಸ ಈಗ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಅರಣ್ಯ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿರುವ ಆದಿಮ ಬುಡಕಟ್ಟುಗಳಲ್ಲಿ ಇದು ಇಂದಿಗೂ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಿದೆ. ತಮ್ಮ ಬುಡಕಟ್ಟಿನವರನ್ನೇ ತಿನ್ನುವುದನ್ನು ‘ಎಂಡೋಕ್ಯಾನಿಬಲಿಸಂ’ ಎಂದು, ಇತರ ಬುಡಕಟ್ಟಿನವರನ್ನು ತಿನ್ನುವುದನ್ನು ‘ಎಕ್ಸೋಕ್ಯಾನಿಬಲಿಸಂ’ ಎಂದೂ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಜೀವಂತವಾಗಿರುವವರನ್ನು ಕೊಂದು ತಿಂದರೆ ಅದನ್ನು ‘ಹೋಮಿಸೈಡಲ್ ಕ್ಯಾನಿಬಲಿಸಂ’ ಎಂದು, ಸತ್ತ ನಂತರ ತಿಂದರೆ ಅದನ್ನು ‘ನೆಕ್ರೋಕ್ಯಾನಿಬಲಿಸಂ’ ಎಂದೂ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ದಟ್ಟವಾದ ಅರಣ್ಯಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಆದಿಮ ಬುಡಕಟ್ಟುಗಳು ಇರುವ ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ಹೋಗಲು ಆಧುನಿಕರು ಹೆದರುತ್ತಾರೆ.

ಪಾಪುವಾ ನ್ಯೂಗಿನಿಯು ಪೆಸಿಫಿಕ್ ಮಹಾಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾ ಖಂಡದ ಉತ್ತರಕ್ಕಿದೆ. 42-45 ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಆಫ್ರಿಕಾದಿಂದ ವಲಸೆ ಬಂದ ಮಾನವ ಜನಾಂಗಗಳು ಇಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದವು. ಕ್ರಿಸ್ತಪೂರ್ವ 7000 ರಲ್ಲಿ ಕೃಷಿ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. 18 ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಪೋರ್ಚುಗೀಸ್ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ಸಿಹಿ ಗೆಣಸನ್ನು ಈ ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಪರಿಚಯಿಸಿದರು. ಈ ದೇಶವು ಇಂಡೋನೇಷಿಯನ್ ಪ್ರಾಂತ್ಯದ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದೆ. ನಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದರೆ ಯಾವುದೋ ಹಕ್ಕಿಯ ಬಾಲದಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಸುಮಾರು 851 ಭಾಷೆಗಳಿರುವ ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ 11 ಭಾಷೆಗಳು ಅಳಿದುಹೋಗಿವೆ. ಪ್ರಸ್ತುತ ಅಲ್ಲಿನ ಮೂರು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಭಾಷೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಕೂಡ ಒಂದು ಅಧಿಕೃತ ಭಾಷೆಯಾಗಿದೆ.

ಕೇವಲ ಇಲ್ಲಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಪ್ರಪಂಚದ ಇತರ ಭಾಗಗಳಲ್ಲೂ ಈ ಅಭ್ಯಾಸ ಮುಂದುವರಿದಿತ್ತು. 1201 ರಲ್ಲಿ ಭೀಕರ ಕ್ಷಾಮ ಸಂಭವಿಸಿದಾಗ ಈಜಿಪ್ಟ್‌ನಲ್ಲಿ, ರೋಮನ್ ಈಜಿಪ್ಟ್‌ನಲ್ಲಿ ನರಮಾಂಸ ಭಕ್ಷಣೆ ನಡೆದಿತ್ತು. ಎರಡನೇ ಮಹಾಯುದ್ಧದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ (1941-42) 872 ದಿನಗಳಲ್ಲಿ, ಸೈನಿಕರು ಸಿಕ್ಕಿದ ಹಕ್ಕಿಗಳು, ಇಲಿಗಳು ಮತ್ತು ಸಾಕುಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ತಿಂದು ತೀರಿಸಿದರು. ನಾಜಿಗಳ ಮುತ್ತಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ಮಿಲಿಯನ್‌ಗಟ್ಟಲೆ ಸೋವಿಯತ್ ಜನರು ಸತ್ತರು ಎಂಬುದು ಒಂದು ಅಂದಾಜು. ಅಂತಹ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಸೈನಿಕರು ನರಮಾಂಸ ಭಕ್ಷಣೆಗೆ ಮುಂದಾದರು. ಕೊನೆಗೆ ಸೋವಿಯತ್ ಗೆಲುವು ಸಾಧಿಸಿದ ನಂತರ, ಜರ್ಮನ್ನರು ಒಂದು ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡರು. ಅವರಿಗೆ ಆಹಾರ ಪೂರೈಕೆ ಸ್ಥಗಿತಗೊಂಡಿತು. ಆಗ ಅವರು ನರಮಾಂಸ ಭಕ್ಷಣೆಗೆ ಇಳಿದರು. ಅಂತಹ ಯುದ್ಧದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತಿನ್ನಲು ಏನೂ ಸಿಗದಿದ್ದಾಗ ಸೈನಿಕರು ತಮ್ಮ ಚರ್ಮದ ಶೂಗಳ ತುಂಡುಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ ಬೇಯಿಸಿ ತಿಂದ ವಿಷಯವೂ ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂದಿದೆ. ಹಸಿವು ಎಷ್ಟು ಭಯಾನಕವಾದುದು ಎಂದು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದರೆ, 1972 ರಲ್ಲಿ ಉರುಗ್ವೆಯ ಏರ್ ಫೋರ್ಸ್ ವಿಮಾನವು ಅಪಘಾತಕ್ಕೀಡಾಗಿ ಅಜ್ಞಾತ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಪತನಗೊಂಡಿತು. ಅನೇಕರು ಸತ್ತರು. ಬದುಕಿದವರ ಮಾಹಿತಿ ಹೊರಗಿನ ಪ್ರಪಂಚಕ್ಕೆ ತಲುಪಲಿಲ್ಲ. ದಿನಗಳು ಕಳೆದರೂ ತಿನ್ನಲು ಏನೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಬದುಕಿದ್ದ ಪ್ರಯಾಣಿಕರು ಸತ್ತವರನ್ನು ತಿನ್ನಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು.

ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಇಂಡಿಯನ್ ಸೈನ್ಯದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ ಲ್ಯಾನ್ಸ್ ನಾಯಕ್ ಹತಮ್ ಅಲಿ ಸ್ವತಃ ನೋಡಿ ಹೇಳಿದ ಘಟನೆ ಹೀಗಿದೆ.. “ಬಂಧಿಗಳಾಗಿದ್ದವರಿಂದ ಜಪಾನ್ ಸೈನಿಕರು ಪ್ರತಿದಿನ ಒಬ್ಬನನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವನು ಜೀವಂತವಾಗಿರುವಾಗಲೇ ಅವನ ಮಾಂಸವನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಉಳಿದ ಭಾಗವನ್ನು ಪಕ್ಕದ ಗುಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಎಸೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಾಗೆ ನೂರು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನೂರು ಮಂದಿ ಬಂಧಿಗಳು ಜಪಾನ್ ಸೈನಿಕರಿಗೆ ಆಹಾರವಾಗಿ ಹೋಗುವುದನ್ನು ನಾನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ನೋಡಿದ್ದೇನೆ” ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು. 1945 ರಲ್ಲಿ ಚಿಚಿಜಿಮಾದಲ್ಲಿ ಜಪಾನ್ ಸೈನಿಕರು ಐವರು ಅಮೇರಿಕನ್ ಏರ್ ಫೋರ್ಸ್ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳನ್ನು ತಿಂದರು. ಈ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ 30 ಮಂದಿ ಜಪಾನ್ ಸೈನಿಕರು ವಿಚಾರಣೆ ಎದುರಿಸಿದರು. ಅವರು ದೋಷಿಗಳೆಂದು ಸಾಬೀತಾದಾಗ ಅವರನ್ನು ಗಲ್ಲಿಗೇರಿಸಲಾಯಿತು. ಇಂತಹ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಜೇಮ್ಸ್ ಬ್ರಾಡ್ಲಿ ಎಂಬ ಲೇಖಕ ‘ಫ್ಲೈಬಾಯ್ಸ್ – ಎ ಟ್ರೂ ಸ್ಟೋರಿ ಆಫ್ ಕರೇಜ್’ ಎಂಬ ಗ್ರಂಥದಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಭಾರತೀಯ ಬಂಧಿಗಳಿಗಾಗಿ ఏర్పాటు ಮಾಡಿದ ವಿವಕ್ ಕ್ಯಾಂಪ್‌ನಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿದಿನ ಒಬ್ಬ ಜಪಾನಿ ವೈದ್ಯ ಬರುತ್ತಿದ್ದನು. ದೃಢಕಾಯನಾಗಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಭಾರತೀಯನನ್ನು ಕ್ಯಾಂಪ್‌ನಿಂದ ಹೊರಗೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಹೊರಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಜಪಾನ್ ಸೈನಿಕರು ಅವನನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದು ಕೊಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದರು. ಮಾಂಸ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದ ಭಾಗಗಳಾದ ಹೆಗಲು, ತೊಡೆ ಮತ್ತು ಪೃಷ್ಠದ ಭಾಗಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ ಬೇಯಿಸಿ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಾಗೆ 19 ಮಂದಿ ಕಣ್ಮರೆಯಾದರೆಂದು ‘ದಿ ಕೊರಿಯರ್ ಮೇಲ್’ 25 ಆಗಸ್ಟ್ 1945 ರಂದು ಪ್ರಕಟಿಸಿತು. ನರಹಂತಕನಾಗಿದ್ದ ಉಗಾಂಡಾದ ಅಧ್ಯಕ್ಷ (1971-79) ಒಬ್ಬ ನರಭಕ್ಷಕನಾಗಿದ್ದನೆಂದು, ಅವನ ಫ್ರಿಡ್ಜ್‌ನಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರ ಅಂಗಾಂಗಗಳು ಕಂಡುಬಂದವೆಂದು ಖಚಿತವಾಗಿಯೇ ತಿಳಿದುಬಂದಿದೆ. ಆದರೆ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಇದು ತಮ್ಮ ಹಕ್ಕು ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಮಾನವೀಯ ಮೌಲ್ಯಗಳೇ ಇಲ್ಲದ ಈ ಮೃಗತನವನ್ನು ಯಾರು ತಾನೇ ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ? ಪ್ರಾಣಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ, ಯಾವ ಪ್ರಾಣಿಯೂ ತನ್ನದೇ ತಳಿಯ ಪ್ರಾಣಿಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಶಾರೀರಿಕವಾಗಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ತಿನ್ನುವ ಅಭ್ಯಾಸ ಕೇವಲ ಮಾನವ ಜಾತಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾದುದು! ಪ್ರಪಂಚವು ಆಧುನಿಕವಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಯಾವುದೋ ಅಪರಾಧಿ ಭಾವನೆಯಿಂದ ಕಳ್ಳತನದಿಂದಲೇ ಇದು ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಿದೆ.

ಗ್ರೀಕ್ ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲೂ ಮತ್ತು ಜಾನಪದ ಗೀತೆಗಳಲ್ಲೂ ನರಮಾಂಸ ಭಕ್ಷಣೆಯ ಕುರಿತು ಅನೇಕ ಕಥೆಗಳು ಮತ್ತು ಹಾಡುಗಳಿವೆ. ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಏಕೆಂದರೆ, ಮಾನವ ಜನಾಂಗವು ಎಷ್ಟು ಹಂತಗಳನ್ನು ದಾಟಿ, ಎಷ್ಟು ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಚಲಿಸಿ ಈ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ನವ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಬಂದಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು! ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಈಗ ಬುದ್ಧಿ ಬೆಳೆದಿದೆ. ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ‘ತಿನ್ನುವ’ ಸ್ವಭಾವ ಮಾತ್ರ ಹೋಗಿಲ್ಲ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಭಾರತ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಹಿಂದಿನ ನರಮಾಂಸಭಕ್ಷಕರಂತೆ ಮೈಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು ಮಾಂಸವನ್ನು ಕಿತ್ತು ತಿನ್ನುವುದು ಇಲ್ಲದಿರಬಹುದು. ಆದರೆ, ಇತರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣ ಹಿಂಡಿ ಆನಂದಿಸುವುದು ಮಾತ್ರ ನಿಂತಿಲ್ಲ. ಜಾತಿ ಭಕ್ಷಕರು ನರಭಕ್ಷಕರಿಗಿಂತ ಅಪಾಯಕಾರಿ!! ಅಹಿಂಸಾ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳನ್ನು ಬೋಧಿಸುತ್ತಲೇ ಹಿಂಸೆಗೆ ಇಳಿಯುವವರಿದ್ದಾರೆ. ದೇಶದ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಶ್ಲಾಘಿಸುತ್ತಲೇ ತಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಏಕತೆಗಾಗಿ ಆಯಾಸಪಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಫ್ಯಾಸಿಸಂ ಅನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಎಲ್ಲರ ವಿಕಾಸದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಕೆಲವರಿಗಷ್ಟೇ ಒಳಿತು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸತ್ಯದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸುಳ್ಳುಗಳನ್ನು ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಬಡ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಶುಲ್ಕವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿ, ತಾವು ಮಾತ್ರ ಉಚಿತವಾಗಿ ಪ್ರಪಂಚ ಪರ್ಯಟನೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಸಾವಿರಾರು ಕೋಟಿ ಖರ್ಚು ಮಾಡಿ ತಮ್ಮ ಮೂರ್ಖತನವನ್ನು ವಿಗ್ರಹವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಆರೋಗ್ಯವಂತನಿಗೆ ಅನಗತ್ಯವಾಗಿ ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆ ಮಾಡಿದಂತೆ.. ಪ್ರಸ್ತುತ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರವು ಪೌರತ್ವಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಕಾಯ್ದೆಗಳನ್ನು ತಂದಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ದೇಶವ್ಯಾಪಿಯಾಗಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಪ್ರಪಂಚವ್ಯಾಪಿಯಾಗಿ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳು ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತಿವೆ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಪ್ರತಿಭಟನೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮೇಲೆ ಸರ್ಕಾರವು ಪೈಚಾಚಿಕವಾಗಿ ತನ್ನ ಪ್ರತಾಪವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಿದೆ. ರೈತ ವಿರೋಧಿ ಕಾಯ್ದೆಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿಭಟಿಸಿ ದೇಶದ ರೈತರು ಒಂದು ವರ್ಷದಿಂದ ಚಳವಳಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರದ ದೊಡ್ಡಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಇರುವೆ ಕಡಿತದ ಅನುಭವ ಕೂಡ ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಪೆಗಾಸಸ್ ಸ್ಪೈವೇರ್‌ನಿಂದ ಸರ್ಕಾರವು ಸಾಮಾನ್ಯರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅಕ್ರಮವಾಗಿ ತೂರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಜಾತಿ ಹಿಂಸೆ ನರಮಾಂಸ ಭಕ್ಷಣೆಗಿಂತ ಕಡಿಮೆಯದ್ದೇನೂ ಅಲ್ಲ ಎಂದು ಭಾವಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ.